Mumford ar mo Shon

Mumford ar mo Shon
-An t-aireachas (mindfulness) sa saol linn inniu

Ní rún atá ann go bhfuil bá faoi leith agam don ghrúpa ceoil Mumford and Sons. Is le linn an tsamhraidh i 2013 a cheannaigh mé ticéad ar DoneDeal.com do cheolchoirm dá gcuid a bhí ar siúl i bPáirc an Fhionnuisce ar an turas ‘Gentlemen of the Road’ in éineacht le Ben Howard, Ham Sandwich, agus Edward Sharpe & the Magnetic Zeros, agus níl mórán nach raibh ar an eolas ag an am go raibh mé ar bís faoi.

Faraor, buíochas le hansmacht uilíoch an idirlíon, agus easpa taithí ar mo shonsa i dtaobh úsáid leithéid shuíomhanna, diúltaíodh isteach mé ag na ngeataí bonnoibrithe toisc nár thicéad cuí a bhí agam. Ag siúl ar ais in aghaidh an easa, na mílte daoine ar a mbealach isteach don cheolchoirm is mé liom fhéin ina gcoinne, bheartaigh mé gan mhuinín a chuir in aon suíomh idirlíne nó grúpa taobh amuigh den chóras oifigiúla ariamh arís. Ag mallachtú an saol agus an fear slítheanta ar cheannaigh mé an ticéad uaidh, d’éist mé leis an gceol ag taiscéal tríd an aer do m’chluasa is mé ag fanacht ar bhus abhaile.

Ó shin, níl rud ar bith ceannaithe agam ar líne a bhain le tríú páirtí nó ‘fear sa lár’, mar a deirtear. Scaití is in ionad na táillí breise a íocadh a gceannaítear na ticéadaí seo, nó chun brábus a dhéanamh nuair atá ceolchoirmeacha díolta amach, ach i ndáiríre is minic a bhíonn costas níos mó ag baint leis an sealbhú a dhéanamh thar cheann de na suíomhanna seo chun go ndéanfar brábús ar an táirge. Ní ar an tomhaltóir atá na mangairí seo ag díriú, ach orthu féin agus ar na féidireachtaí atá ann dóibh – an t-airgead atá le baint ó lucht leanúna na ngrúpaí ceoil seo ag iarraidh ticéad a fháil ar aon chostas. Go pointe, is dúshaothrú ar an ngnáthduine atá ar siúl acu, agus dar ndóigh ní ceart go mbeadh an féidirtheacht sin ann dóibh. Dom fhéin, tuigim nár cheart dom dul sa tseans mar sin arís agus muinín a chur le rud nach bhfuil aon bharántas nó chinnteacht ag baint leis, ach ag an am níor éist mé le m’instinn agus réasún, comh fíanta sin a bhí an fonn ionam an grúpa a fheicéail.

An uair sin bhí an locht orm nár fhiosraigh mé tuilleadh eolais ón bhfear a bhí á dhíol. Chas mé leis i Leamhcán, thug mé an t-airgead dó, thug sé an píosa páipéir dom (droch-chomhartha dá bhfeicfeá ceann riamh) agus as go brách leis ina Fiat Punto beag glas. Bhí mé comh sásta liom fhéin gur éirigh liom ticéad a fháil nár lig mé liom fhéin smaoineamh a dhéanamh ar na laigí atá soléir dom anois ag cuimhneadh siar. Ach mairimid uilig ó ard go haird, agus ba chúis sealadach an ticéad sin dom a bheith ar bís agus ag súil le rud eicínt faoi leith – cé gur ceannaíodh é gan mhórán pleanála a dhéanamh ar.
Ní dhearna na ‘Gentleman of the Road’ turas an bhliain seo chaite, agus i mbliana níl siad ag síneadh comh fada le hÉireann leis an bhfiontar. Ach ón méid atá cloiste agam d’albam nua Mumford and Sons go dtí seo, is cosúil go bhfuil draíocht d’shaghas eicínt eile ag druidim linn, agus má’s fíor sin táim go breá le bheith ag feitheamh ar an gcéad ghig eile. In amhrán amháin nua, ‘Snake Eyes’ s’acu, tá líne amháin a mhíníonn go mbeidh baol i gcónaí ag baint le rudaí den tsórt seo – ‘I can tell, you will always be danger’. Is orainn atá an brú a bheith ar an airdeall maidir leis na nithe beaga ag baint leo, agus gan dul amú is muid sa tóir orthu.

An t-aireachas atá tábhachtach sa chás seo – a bheith aireach ar an saol agus ar ár n-aigne agus inchinn féin, ár gcosa ar an talamh fúinn agus ár n-aird dírithe ar an nóiméad atá ann i láthair na huaire. B’fhéidir dá mbeadh an meon seo agam is mé ag dul leis an ticéad a bhailiú an lá sin, dá mbéinn ar an airdeall maidir leis an nóiméad sin ar thug mé an t-airgead dó, seans ann nach mbeadh gá leis an tubáiste ag na geataí iontrála. B’fhéidir. Scaití bíonn orainn botúin a dhéanamh agus ceachtanna a fhoghlaim ar an gcaoi seo ionas nach ndéanfar arís iad, agus le fírinne glacaim anois go raibh orm an botún sin a dhéanamh. Níor éirigh liom dul isteach sa cheolchoirm, ach bualadh go láidir mé le ciall agus soléireacht maidir leis an méid a bhí tárlaithe is mé ar an tsiúlóid sin amach ó na geataí. Bhí mé ann ag siúl, seachas a bheith ag smaoineamh ró-fhada romham nó i mo dhiaidh, agus cé go raibh brón orm ag cailliúnt amach ar an gceolchoirm, bhí mé lonnaithe sa nóiméad sin ag smaoineamh faoi, agus bheartaigh mé gan dul chomh fada sin ó m’inchinn fhéin leis an idéalachas riamh arís.

‘Cíbe áit ina bhfuil tú, is ann atá tú”.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s